In deze tijd van het jaar zit ik met gekleurde velden in Excel te schuiven om het schema voor het Amicaltoernooi te maken. Speeltijden verdelen over de dag, niet te lange pauzes, beetje hoofdrekenen en rekening houden met veel wensen. Resultaat: een blokkenschema waar ze op Freshtival blij mee zouden zijn. Nou ja…laat mij dat maar denken.
Daarna de scheidsrechters en de tafels. Scheids A die 4 wedstrijden wil met steeds 1 wedstrijd pauze, scheids F die wat later komt, scheids Q die vraagt om 3 wedstrijden aaneen, maar niet tegelijk met team W etc etc. Aantal wedstrijden eerlijk verdelen, veel variatie in poules en medescheidsrechters. Teams laten scoren na een eigen gespeelde wedstrijd, want als ze eenmaal in de kantine zitten of buiten aan het chillen zijn, wordt het snel een kansloos verhaal. Ook weer gelijk verdeeld. Een hele puzzel, maar beter dan een sudoku.
Toen het voorstel kwam om de scheidsrechters- en tafelplanning voor het Amicaltoernooi met AI te maken, vond ik dat ik maar met de tijd mee moest.
Goed. Claude aan het werk gezet. Geen zorg, zoals bekend ben ik niet van de IT, dus keurig alles geprompt door een deskundige. Na 5 minuten een prachtig schema. Lang verhaal kort: na 4 of 5 pogingen liet Claude nog steeds U12-teams fluiten, teams scoren die waarschijnlijk al in de stad aan het bier zaten en Bea elke wedstrijd met Richard fluiten. Vinden ze vast niet leuk, de hele dag.
Uiteindelijk ging ik aan de slag met de laatste versie en die wat bijschaven. Maar ja, renoveren kost misschien wel meer tijd dan nieuwbouwen. Volgend jaar werkt het ongetwijfeld veel beter.
Maar toen las ik in de Volkskrant een column van Sander Schimmelpenninck. ‘Big tech heeft onze denkkracht afgepakt en probeert deze via AI aan ons terug te verkopen’ schrijft hij. Nu ging ik toch al geen onnodige vragen (maak een mooie vakantierondreis door Asturië met daarbij een hele rij specifieke wensen) stellen aan een AI-programma, maar ineens bedacht ik: ik fiets toch ook zonder accu omdat ik m’n lijf een beetje wil trainen en onderhouden? Waarom zou ik dan m’n brein niet blijven trainen door zelf de puzzel te blijven maken. Vot met d’n pröttel, ik blijf voorlopig gewoon zelf plannen. En natuurlijk wil ik niet die man zijn die al 50 jaar zijn oude wasmachine repareert, mooi duurzaam immers, maar intussen een ontzettende inefficiënte stroomslurper en waterverspiller in z’n bijkeuken heeft staan. Maar in dit geval is Claude juist die stroomslurper en waterverspiller, dus reden te meer.
Dus, als er fouten in het programma zitten, ligt het niet aan Claude! Niets om achter te schuilen.
Gewoon mijn schuld.
Jans
Mei 2026