In de Huis-aan-Huis schrijft Hans Assink in zijn columns vaak dat het rare tijden zijn. Nou vind ik dat vaak wel meevallen, maar de laatste tijd moet ik hem toch echt gelijk geven. Ik denk dan bijvoorbeeld aan mensen die ik zie schaatsen op het Lonnekermeer terwijl het middelste gedeelte volledig open water is. Of aan Gianni Infantino, de baas van de FIFA, die zijn kale hoofd volledig in het achterste van de baas van het westelijk halfrond probeert te glibberen. Een hoofd dat ervoor gemaakt is, dat is dan ook wel weer zo, en de baas van het westelijk halfrond geniet er ook ontzettend van. De FIFA vredesprijs, terwijl hij mensen opjaagt, ontvoert, vermoordt. Donald Trump met zijn Trumppraatjes, Trumdreigementen en uiteindelijk Trump-landjepik. Volledig los van de normale wereld, het moet wel bijna een al behoorlijk opspelende vorm van dementie zijn, waar de slijmjurken om hem heen niks van durven te zeggen.
Nou weet ik dat ik met dit soort schrijfsels mijn kans om ooit nog het land in te komen, zelfs al heb een geldig $2000-kaartje voor een lullige poulewedstrijd tijdens het WK voetbal, het beste en geweldigste WK ooit natuurlijk, wel kan vergeten. Iedereen die iets lelijks over de baas van het westelijk halfrond zegt, komt er niet meer in.
Maar ik wil het ook niet meer. Ik ben er een keer of 4 geweest en ik ben het steeds meer eens met Obelix: rare jongens die Amerikanen. We zouden dat hele WK eigenlijk moeten boycotten en ik hoop van harte dat het Nederlands Elftal er al in de poulefase uitvliegt. Al is dat bijna onmogelijk. Van de 48 landen gaan er na 72 wedstrijden maar 12 naar huis. Gekkigheid.
Ik ga me eigenlijk ook afvragen of ik nog wel naar de NBA-wedstrijden op ESPN moet willen kijken. Veel van het overdreven gedoe staat me toch al tegen. De mannetjes, al die commerciële toestanden tijdens de wedstrijden, de celebreties op de eerste rij, allemaal shinend in de etalage, de vele time-outs die vooral bedoeld zijn om weer een reclameblok te kunnen uitzenden, de aanstellerige valpartijen van schutters.
Het is dat Steve Kerr er nog is. Een normaal mens die gewoon tegen de baas van het westelijk halfrond durft in te gaan. Maar zelfs Kerr kan blijkbaar niets aan de nieuwe, malle trend doen. Ik heb wel eens wat lelijks gezegd over de bordeelpaarse vloer in de Diekmanhal, maar bij de Boston Celtics gaat het echt zwaar over de top. In de TD Garden ligt een felgroen glanzende vloer met een enorme print in het midden en een vol geschilderde bucket. Daar doorheen schemeren nog wat rare rechthoeken. Ook in andere zalen zag ik rare vloeren. Hoezo ‘in the paint’ spelen? De hele vloer is één grote ‘paint’. Niet raar opkijken als we binnenkort spelers met een zonnebril op in het veld zien om vloerblindheid te voorkomen. Nieuwe gimmick na alle kapsels, tattoos, ondershirts met één lange mouw, lange onderbroeken met één pijp, modeshows bij de aankomst.
Inderdaad: rare tijden.
Jans
Januari 2026